/ 27 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
عسل فومنی

آموخته‌ام که خود، معمار زندگی خویش، خالق شگفتی، و عامل تلخ کامی خویشتنم… حال که خود، معمار زندگی خویشتنیم، شکست‌هایمان را گردن کسی نیندازیم. فلسفه این است: همان بدروی که کِشته‌ای. پس‌ ای مهربانم…! ناگفته پیداست… چیزی را می‌یابیم که انتظارش را داریم، و چیزی را به دست می‌آوریم که تقاضا می‌کنیم. تعجب نکنید: ارزش انسان در چیزی که به دست می‌آورد نیست، بلکه ارزش انسان در چیزی است که مشتاق آن است!

amir

اسمتونو درست کنین ببینیم کی به کیه. کی جواب میده؟کی کامنت میذاره؟ باو تنکنولوژی دو تا چند نویسنده خیلی وقته هست چرا استفاده نمیکنین

مهدی

باید اسمشو گذاشت آب سرد کن

zahra

همیشه صدایی بود که مرا آرام میکرد، دستهایی بود که دستهای سردم را گرم میکرد همیشه قلبی بود که مرا امیدوارم میکرد، چشمهایی بود که عاشقانه مرا نگاه میکرد همیشه کسی بود که در کنارم قدم میزد ،احساسی بود که مرا درک میکرد. حالا من و مانده ام یک دنیای پوچ ، نه صداییست که مرا آرام کند و نه طبیبیست که مرا درمان کند

sana

ابتکارش تو حلقم[خنثی]

arshia

[قهقهه][قهقهه][قلب]